21 yıldır yaşıyorum. Upuzuuun hayatıma dönüp bakınca bir sürü şey geçmiş; ama ne kadar da çabuk geçmiş. İnsana zaman hiç geçmeyecekmiş gibi geliyor; ama bi bakıyorsun tahtalı köyü boylamışsın. Şairin dediği gibi; nasıl oluyor vakit bir türlü geçmezken yıllar hayatlar geçiyor. Daha dün gibi, halamla konuşuyorum, “Ben burada 2 gün kalmaya dayanamıyorum 2 ay nasıl kalacağım” diye ağlıyorum. 4 ay geçti hala buradayım ve alıştım. Şaka gibi :) Şimdi bana yine yol göründü. Hem de Erzincan. Ama tuhaf, bu sefer kafamda hiçbir şey kurmuyorum. İyi ya da kötü hiiiçbir şey… Bu iyiye mi işaret kötüye mi onu da bilmiyorum. Bildiğim tek şey var: Yaşasın seyyah oldum. Bilgemin yanına Bosna’ya gidip oradan trenle Endülüs seferi yapmaya az kaldı :) Yalnız bir problem var Bosna’ya veya Endülüs’e gitmek için batıya doğru yönelmem gerekirken gittikçe doğuya doğru ilerliyorum. Ya işte hep böyle zoru sevmişimdir. Doğudan doğudan gideceğim Bosna’ya. Biraz zaman alacak ama Bilge’ye de zaten seneye mastera gelirim demiştim. Sürekli doğuya gidersem 1 seneye kadar Bosna’ya ulaşmış olurum diye düşünüyorum; böylece dünyanın yuvarlak olduğunu bir kez de ben ıspatlamış olurum :)
Yarın Ankara, oradan Erzincan, oradan tekrar Osmaniye, kısa zamanda belli olacak bir tarihte tekrar Ankara, oradan tekrar Erzincan, sonra bayram tatili yihhuuu yine Ankara…Tabi bu arada okul da güme gitti. Gitsin artık ona yanmıyorum da bi kere bile başörtülü giremedim ya şu okula içimde kaldı. Bizimkiler derslere kapalı girmeye başladı ben okula gidemiyorum. Söylemeden geçemeyeceğim inşallah bazı arkadaşlarımla ilgili duyduklarım yalandır. Yani bu demokrat tayfasının hepsi mi aynı olmak zorunda? Bize 2 senedir “Müslümanlar direnmiyor, siz bu okula kapalı girmek zorundasınız, çıkarın peruğu başörtüsüyle girin” masalları okuyan sevgili sosyalist ve çağdaş arkadaşım şimdi kararın sadece İstanbul Üniversitesi’ni ilgilendirdiğini savunur olmuş. Bu tarz 2 yüzlülüklere alıştık da benim asıl canımı sıkan 2 yıldır bu kadar mantıksız bir insanla nasıl arkadaşlık yapmışız biz, onda ne bulmuşuz da ne paylaşmışız hayret. İnşallah duyduklarım yalandır ya da birileri bizim çağdaşı yanlış anlamıştır.
Bu arada Erzincan’la ilgili düşündüğüm tek şey orada ben ne yiyeceğim? Burada bu kadar bereketli toprakları bırakıp nasıl oralara gideceğim? Üzümün, narın, cennet meyvesi de denen hurmanın, fıstığın; hatta salçanın en güzelini burada yedim ben. Hatta hayatımın dönüm noktalarından birini burada yaşadım ve incir yedim. İncir ve ben aynı cümle içinde bile kullanılamazken incir hastası oldum çıktım. Sumağı, dolmaları, yaprak sarmasını da çok özleyeceğim. Ama bulgur pilavından kurtulduğuma seviniyorum. Allah beterinden saklasın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder