Sevgili okuyucularım, aziz ve muhterem kardeşlerim. Bu ay sizinle delilik şeyi üzerine biraz şey etmek istiyorum. Evet. (Çalıntı değil valla esinlenme)
Şahsen anne tarafından Angaralı, baba tarafından Çankırılı (pardon doğrusu elekçi olacaktı) bir insanım çok şükür. Elekçiler de Angaralılar da anormal insanlar olarak tanımlanabiliriler. Hey haat gel gör ki her köyün bir delisi vardır; ama ben daha bizim köyde öyle “Bizim köyün delisi bu, bizden biri, bundan zarar gelmez” şeklinde ifade edilebilecek bir deliye rastlamadım. Kırıkkale’de geçen veya geçtiği sanılan 2 yıllık eğitim öğretim hayatım boyunca birkaç deliyle tanışma şerefine eriştim; ama bilemiyorum onlar kafamdaki deli profiline uyuyorlar mı? Örneğin bu muhterem vatandaşlardan biri kulağa doğru geğirip kaçıyordu affedersiniz. Bunu deliden sayabilir miyiz şimdi? Benim kafamda canlandırdığım deli profili daha şerefli, daha erişilmez, daha özenilesi bir yapıya sahip.
Bütün bu düşüncelerin ışığında acar gazeteciniz, gözü kara dergiciniz, bir tanecik Cumasiyeniz ve bilumum bir şeyleriniz olarak üşenmedim araştırdım neymiş bu delilik olayı diye. Ortaya çıkan sonuçlara göre herkesin deliliği kendine… Bakalım bakalım neymiş ortaya çıkan.
1) George Orwell, “Delilik tek kişilik azınlıktır” demiş mesela. Bu tanımlamaya poşetli amcam, kırmızı teyzem dahil olabilir. Olmaya da bilir… Kırıkkale’deki zat-ı muhterem de olabilir düz mantıkla olaya bakınca. Hatta ve hatta durakta sabah akşam yatan amcam da bu tanımlamaya dahil olabilir. Nitekim bence amcam bu tarzıyla hayata karşı tek başına bir duruş sergiliyor. Bildiğin eylem yapıyor. Çarşı grubu tez zamanda bu amcamı keşfetmeli… Bir de Kamer Genç desem ayıp olmaz inşallah. Tek kişilik dev kadro mübarek…
2) Montaigne, “Özgür bir beynin cesur çıkışlarıdır, erdem ve yürekliliğin de kapı komşusudur” demiş delilik için. Bu tanımlamanın ışığında herkesten özür dileyerek Başbakanıma deli desem kimse kusura bakmaz değil mi? Yandaş bir Cumasiye olmak istemezdim, affınıza sığınıyorum; ama özgür beynin cesur çıkışı deyince aklıma ilk Başbakanım geldi.
3) Bir ortamda delilik olayı için, “kişinin en saf hali, gerçek biz” denilmiş. Çoluk çocuk tayfasını da bu gruba yerleştirebiliriz.
4) Bir başka zat delilik için; “ne yaptığını bilememe hali, bir çıldırış, normalden sapma, kural tanımama, sonsuz cesaret, alabildiğine saçmalama” demiş. Kimlerin bu gruba dahil olduğunu tahmin edersiniz. “Peygamber olarak görülen Başbakanın eşini GATA’ya almazsınız ha, sizi gidi beyaz yakalılar sizi” ya da kafamıza inen balyozlar ipucu olsun. Tahmin ettiniz mi? Aferin size, zeki okur.
5) “Bir insanın ulaşabileceği en üst mertebe, hayatı anlayabilmenin, bireyselliği önemli bir tecrübeye döndürebilmenin en önemli yolu, delilik erdem, delilik hayatın anlamı, delilik bir imtiyaz” diyenler de var delilik için. Bu gruba kendimi layık görüyorum affınıza sığınarakJ
6) Şimdi de size delilikle ilgili kanaatimce en saçma yorumu açıklıyorum. Hazır mısınız? Dırınınıııııııı… Eveeeett, büyük ansiklopedimiz Vikipedimiz delilik için der ki: Delilik veya çılgınlık yarı kalıcı, ağır bir zihinsel bozukluktur. Genelde bir zihinsel hastalık tipinden türer. Bu kadar basit olmamalı bence.
İşte böyle sevgili zevat-ı muhterem. Hepsinden çıkardığım tek bir sonuç var, delilik insani bir durum. Katsayı meselesini kat be kat katlayıp başımıza kat kat çoraplar ören bazı yurttaşları yukarıdaki kategorilere dahil etmediysem iyi niyetimden değil yani. Esen kalın, insan kalın efendim.
