Bu yazıya aslında Bursaspor'un şampiyonluğuyla başlayacaktım, tembel işi bir "Bu sezonu nasıl geçirdik" yazısı olacaktı.Ama dün gördüğüm ve duyduğum bir haber
beni taa sezonun en başlarına itti. Evet, duymuşsunuzdur muhakkak, artık Ankaraspor diye bir takımımız yok. Yani bir sürü hukuki terim ve ciddi ifadeyle birtakım
şeyler açıklanmaya çalışılmış; ama hepsinin tam meali bu. Hatırlayacaksınız, geçtiğimiz sezonun en entrikalı olayıydı Ankaraspor'un küme düşürülmesi. Lig başladıktan
sonra bir takımın küme düşürülmesinden doğan veya doğacak sıkıntılardan ziyade merak ettiğimiz; Ankaraspor'un neden küme düşürüldüğüydü. Şahsen Ankaralı
olsam da Ankaraspor desteklediğim bir takım değildi; ama bir takımın, takımdan çok şahısların menfaatleri uğruna feda edilmesi de normal bir şey değildi. Elle tutulur
herhangi bir suçu olmamasına rağmen Ankaragücü'nden daha köksüz bir takım olduğu için küme düşürülmüştü Ankaraspor; şimdi de tamamiyle hayatımızdan çıkarıldı.
Seni sevmiştik Ankaraspor. Kalbimizdesin artık. Yukarıdan bir yerlerden bizi seyredip gülümsüyorsun buna yürekten inanıyorum...
Gelelim 5. büyüğümüze...Önce bir Galatasaray'lı olarak hem şampiyon olduğu için hem de ezeli rakibimizin şampiyon olmasını engellediği için Bursaspor'u can-ı gönül-
den tebrik ederim. Tabi bu sahnede bir alkış da Trabzonspor'a gelsin. İlkler hiç unutulmaz ya bir de hiç kimsenin senden ummadığı anda kazandığın başarıların tadı bir
başkadır ya; işte bu duyguları bir Galatasaray'lılar iyi bilir bir de Bursaspor'lular. Mesela UEFA Kupası, Süper Kupa deyince tüylerimizin diken diken olması ondandır
ya da 14 Mayıs 2006'daki şampiyonluk 15 şampiyonluğa bedeldir bizim için. Bursaspor'lular için de durum aynı. İlk şampiyonluğunu alacaksın bu sezon, hem de
Trabzonspor'dan sonra şampiyon olabilen ilk Anadolu takımı olarak, hem de sezon başından beri "Acaba şampiyon Galatasaray mı olur Fenerbahçe mi, aaa arada bir
de Beşiktaş var bak zorluyor o da olabilir" diyenlere kendini unutturarak ama hep hak ederek, hem de Ertuğrul Sağlam hocayla, hem de hem de hem de beşiktaş ma-
çıyla...Büyüksün Bursaspor, çok büyüksün!!!
Laf geçen sezondan açılmışken forma savaşlarından da bahsetmeden olmaz. Mor forma diye bir şey koydular önümüze, ilk başta yadırgadık, "Olur mu ya Galatasaray'a
yakışır mı" dedik, sonra baktık mor formalı maçlarda 3'er 5'er atıyoruz, "Uğurumuzsun mor forma, her şeyimizsin" dedik. Hem bir de yeşil sahayla mor gayet güzel bir
uyum sergiliyordu. Ama her güzel şey gibi bunun da sonu geldi. Lig bittiğinde en azından ben olaya iyi tarafından bakıp mor formalı günlerimiz bitti diye seviniyordum.
Nereden bileyim bu sezon bizimkilerin coşacağını, daha bir feminen az biraz da moderen hem de yalancı olacağını. Resmen mercan forma mercan forma diye diye pem-
be formayı giydirdiler bizim yiğitlere. Bu formanın uğuru olmaz, yeşille de güzel durmaz. Pek muhterem başkan Adnan Polat hatırlayamadığım bir maçtan sonra hayal
kırıklığı yaşadığını söylemişti. Önce mor sonra pembiş forma... Adnan polatın bu takımla ilgili nasıl hayaller kurduğunu ben çözemedim. çözenler bana da anlatırlarsa
sevinirim.
Bu kadar Süper Lig muhabbeti yeter sıra bu yazın en güzel olayında...Evet bildiniz "Dünya Kupası"!!! Turnuvadan önce kendimce şöyle bir yargıda bulundum: Entel
ama gerçekçi kesim İspanyayı tutacak, Fenerbahçe'liler ve klasikler Brezilya'yı tutacak, hayalperest ve bir o kadar da masum romantikler Hollandayı tutacak, nostal-
jikler ise Arjantin Arjantin diye ölecek."Ne sağdayız ne solda Hakk yoldayız Hakk yolda" düsturuyla hareket eden mümtaz şahsım ise hepsinden bir parça alarak
Meksika'yı tutacak. Öyle de oldu. Fekat Meksika beni pek tutmadı galiba ki gidip Arjantin'e elendi. Hayır Almanya'ya ne bileyim Güney Kore'ye falan elen niye
Maradona'nın takımına eleniyorsun? Her neyse yine de sonuçta kazanan içten içe desteklediğim İspanya oldu...Mutluyum...Casillası bile sevesim var artık. yalnız bir 4
yıl daha böyle bir organizasyonu yaşayamayacağız; ama yine de tadı damağımızda kalan bir dünya kupası olmadı. En azından benim için. Her dünya kupası gibi değişik
değişik takımları izlemek güzeldi; ama mesela hakemler o güzelliklerin önüne geçti. Ne bileyim insan Güney Afrika deyince her tarafta dans eden gülen kıpır kıpır insan-
lar bekliyor. Orada değildim tabi, muhakkak öyle zamanlar da olmuştur; ama genelde durgun bir taraftar vardı. Her maça geldiler vuvuzela çalıp gittiler.Allah'tan Shakira
vardı da biraz kıpırdandık. Bu arada ben vuvuzelasız yaşayamıyorum resmen alıştım ve bağlandım vuvuzelaya. Türkiye'deki maçlarda da çalsalar hiç rahatsız olmam.
Sözlerime nokta koymadan önce önemle hatırlatmam gereken bir tarih aralığı var: 28 Ağustos-12 Eylül...12 Eylül'ü zaten unutmayız malum darbe tarihi ve tabi güzel bir
tavafuk olarak darbe anayasasının değişim tarihi. Ama ondan önceki 2 haftayı da unutulmazlarımız arasına katalım; çünkü FİBA Dünya Kupası bu yıl ülkemizde ve
benim gibi futbolkolik bir insan bile basket maçının ardından 15 dakika mola vermeden futbol maçı izlediğinde sıkıntıdan patlıyor. Kalbimiz 12 Dev Adamla...
