tribünde müzik

Her takım kendi taraftarının en iyi olduğunu iddia ediyor, yabancı oyuncular yaptıkları açıklamalarda kendi takımlarının taraftarı gibi bir taraftar hiçbir yerde görmediklerini söylüyorlar. Futbol çoğumuz için bir yaşam tarzı olsa da aslında öncelikle bir şov. Ancak ülkemizde futbol bir şov olarak kalsaydı ve bizim için bir yaşam tarzı olmasaydı bu kadar etkili taraftarlarımız da olmazdı. Bu şovun içinde görsellik de var müzik de. Seyircisiz oynanan maçlar televizyon başında izleyenler için çok zordur; ama o maçı oynayanlar için daha da zordur. Taraftarlar her ne kadar stadı pankartlarla donatsa da akıl dolu tezahüratlar, kimsenin aklına gelmeyen şarkıların taraftarca coverları olmadan futbol tam anlamıyla futbol olmaz. Galatasaray tribünleri de kapasite olarak küçük olsa da etki olarak dünyanın sayılı tribünlerindendir. Koreografiler, söylenen marşlar, yapılan tezahüratlarla Ali Sami Yen tribünleri Galatasaray takımının en büyük güçlerinden biridir. Ali Sami Yen tribünleri de hemen hemen her tribünde olduğu gibi müzik sanatının doruk noktaya ulaştığı yerlerden biridir. 

I WILL SURVİVE

Galatasaray golleri Glorya Gaynor’ın efsanesi “I Will Survive” ile özdeşleşmiştir. Aslında şarkının sözlerine bakıldığında takımına aşık bir taraftarın takımı için asla söylemeyeceği bir şarkıdır “I Will Survive”. Şarkıda esas kız sevgilisi tarafından terk edilmiştir. Kız başlarda bu ayrılığın acısını çok ağır yaşasa da zamanla güçlenmiş ve günün birinde sevgilisi döndüğünde onu hiç düşünmeden reddedebilmiştir. Gerçek bir taraftar tek aşkı olan takımına hiçbir zaman sırtını dönemeyeceğine göre bu şarkının Galatasaray taraftarının gönlünde taht kurması ilginç. Ama yine de Galatasaray golleri “I Will Survive” ile bir başka güzel. 2 Kasım 2008’deki Gaziantepspor maçında ise Galatasaray tribünleri golden sonra bir başka şarkıyla sevindi. “I Will Survive”dan ilk defa o gün taviz verdi Galatasaraylılar. Çünkü golü atan  isim taraftarın sevgilisi Harry Kewell’dı. İngiltere yıllarında Anfield Road’da Kop Tribünü’nün Harry Kewell’a uyarladığı Boney M’ in eğlenci şarkısı “Daddy Cool” çalıyordu Ali Sami Yen’de. “She’s crazy like a fool, what about daddy cool” olan sözleri “He’s crazy like a fool, he’s Harry Harry Kewell” olarak değiştiren Liverpool taraftarı Oz Büyücüsü’ne aşklarını böyle dile getiriyordu. Kewell’ın Galatasaray’a transferinde taraftarın kafasında, bitmeyen sakatlığı, Leeds maçı gibi soru işaretleri vardı. Ancak Kewell kısa zamanda farkını ortaya koymuş ve taraftarın, uğruna kampanyalar düzenleyeceği, yürüyüşler yapacağı, asla ve asla vazgeçmeyeceği sevgilisi olmuştu. Bu yüzden de attığı gollerden sonra adına yazılmış bir şarkıyla sevinmek hem onun hem de tribünlerin en doğal hakkıydı.

DADDY COOL

1974 yılında Alman bir yapımcı “Baby Do You Wanna Bump” adlı şarkıyı Boney M grubu adına yayınlayınca Hollanda televizyonları ve diskoları da bu grubu canlı canlı görmek ister. 1975 yılında mecburiyetten kurulan grup 70’lerin hit parçaları “Sunny, Holiday ve Daddy Cool” gibi şarkıları üretirler. 1976’da çıkan “Daddy Cool” 5 hafta süreyle Almanya, Hollanda ve İngiltere’de listelerde 1. sırada yer alır. O günlerde grup üyelerine birileri “Şarkınız 30 yıl sonra futbol tribünlerinde 10 binler tarafından söylenecek” dese buna kendileri de inanmazlardı herhalde. Daddy Cool Harry Kewell’ın gollerini özel yapan sebeplerden biri.

ABDÜLKADİR

Abdel Kader Keita’nın Galatasaray taraftarı için değeri Harry Kewell’la kıyaslanamasa da Galatasaray’a geldiği ilk günlerde ortaya koyduğu oyunla hatırı sayılır bir hayran kitlesi vardı. Keita da  Galatasaray’ın “I Will Survive” geleneğini bozan isimlerden biri oldu. 90’larda herkesin dilinde olan Rachid Taha’nın “Abdülkadir” adlı parçası Keita için çalınmayacaksa kimin için çalınacaktı? 20 Ağustos 2009 tarihinde oynanan ve Galatasaray’ın 5- 0 kazandığı Levadia Talinn maçında, 2 gol atan Abdel Kader için de “I Will Survive”dan vazgeçilmişti ve tribünler Keita’yı Abdülkadir ile alkışlamıştı. Galatasaray taraftarının stad djleri Ayhan ve Halil’den bir ricaları var: Euro 2004’ün gol kralı ve Galatasaray’ın en değerli oyuncularından biri olan Milan Baros’un attığı gollerden sonra da Euro 2004’ün gol müziğinin çalınması. Galatasaray, Türk Telekom Arena’ya taşındığında takım dışında Ali Sami Yen’den götüreceği tek şey “I Will Survive” olacak belki de. Bu yüzden “I Will Survive” taraftar için artık biraz daha değerli. Ama yine de takımın her oyuncusu için bir şarkı bulunsa ve kim gol attıysa Türk Telekom Arena onun şahsına özel şarkıyla coşsa, Galatasaray bir kez daha farkını ortaya koymuş olur.

PEŞİNDEYİZ

“Peşindeyiz” ya da herkesin bildiği adıyla “Nevizade Geceleri” geçtiğimiz sezonun Galatasaray adına tek güzel olayıydı şüphesiz. Tezahüratın tribünlerde yer alması 2008 yılında olsa da Nevizade Geceleri Galatasaraylı olan olmayan herkesin beğenisini geçtiğimiz sezon kazandı. Tezahürat daha önce de “ Konsantrasyon” gibi takımın sorunlarını özetleyip takıma yol gösteren pankartları tasarlayan grup tarafından ortaya çıkarıldı. Üniversite yıllarında Ultraslan- Uni çatısı altında toplanan ve bir daha da hiç ayrılmayan grup üyeleri Galatasaray aşkını her aşktan üstün tutuyor. Tezahüratın hikayesi ise şöyle: Galatasaray Basketbol Takımı Türkiye Kupası’nda Çanakkale Grubu’na düşer. O gün oynanacak maç çok önemli. Galatasaray’ın mutlak kazanması gereken bir maç. Grup üyeleri kendi tabirleriyle atlarlar Serçedes’e düşerler Çanakkale yoluna. Acı haber yolda gelir. Habere göre, gruptaki diğer maçın sonuçlanmasıyla Galatasaray elenmiş ve Galatasaray’ın maçı tamamen bir formalite maçına dönüşmüştür. Aşk bu ya grup üyeleri bir an bile tereddüt etmezler, tamamen amaçsız bir basketbol maçı için Çanakkale’ye kadar giderler ve takıma hak ettiği desteği verirler. Grubun sloganı da burada ortaya çıkar. Nereye gidersen git ne durumda olursan ol “Peşindeyiz” derler Galatasaray’a. Nevizade Geceleri de işte bu Çanakkale yolculuğu sırasında yazılır. O dönem grup üyelerinin neredeyse tamamı sevgilileriyle problem yaşar. Soru hep aynıdır: Galatasaray mı ben mi? Tabi giden her sevgilinin ardından hep onlar olur el sallayan. O yolculuk sırasında tezahüratın ilk 3 kıtası yazılır. Daha sonra arkadaş ortamında, maç öncesinde söylene söylene taraftar arasında yaygınlaşır tezahürat. 2008-2009 sezonunda Club Brugge’la oynanan bir hazırlık maçı öncesinde Kapalı Tribün’den birkaç taraftar da duyar bu besteyi ve fotokopiyle çoğaltıp tribünlere dağıtır. Böylece Galatasaray tribünleri Nevizade Geceleri’yle tanışmış olur. Sadece Galatasaray taraftarının değil diğer takım taraftarlarının da hayran olduğu Nevizade Geceleri futbolcular tarafından da beğenilir. Hatta Galatasaray’ın genç kaptanı Arda Turan bir röportajında evlilikle ilgili kendisine sorulan bir soru üzerine; Ali Sami Yen Stadı’nda tribünleri tıklım tıklım dolduran taraftarın Nevizade Geceleri’ni söylediği bir düğün hayali olduğunu anlatır. Galatasaray ocak ayında yeni stadına taşınacağı için Arda’nın hayalinin Ali Sami Yen kısmı gerçekleşemeyebilir. Ama Galatasaray taraftarında bu aşk olduğu sürece tribünlerde de Nevizade Geceleri hep var olacak.

ayrılırken (2)

21 yıldır yaşıyorum. Upuzuuun hayatıma dönüp bakınca bir sürü şey geçmiş; ama ne kadar da çabuk geçmiş. İnsana zaman hiç geçmeyecekmiş gibi geliyor;  ama bi bakıyorsun tahtalı köyü boylamışsın. Şairin dediği gibi; nasıl oluyor vakit bir türlü geçmezken yıllar hayatlar geçiyor. Daha dün gibi, halamla konuşuyorum, “Ben burada 2 gün kalmaya dayanamıyorum 2 ay nasıl kalacağım” diye ağlıyorum. 4 ay geçti hala buradayım ve alıştım. Şaka gibi :) Şimdi bana yine yol göründü. Hem de Erzincan. Ama tuhaf, bu sefer kafamda hiçbir şey kurmuyorum. İyi ya da kötü hiiiçbir şey… Bu iyiye mi işaret kötüye mi onu da bilmiyorum. Bildiğim tek şey var: Yaşasın seyyah oldum.  Bilgemin yanına Bosna’ya gidip oradan trenle Endülüs seferi yapmaya az kaldı :) Yalnız bir problem var Bosna’ya veya Endülüs’e gitmek için batıya doğru yönelmem gerekirken gittikçe doğuya doğru ilerliyorum. Ya işte hep böyle zoru sevmişimdir. Doğudan doğudan gideceğim Bosna’ya. Biraz zaman alacak ama Bilge’ye de zaten seneye mastera gelirim demiştim. Sürekli doğuya gidersem 1 seneye kadar Bosna’ya ulaşmış olurum diye düşünüyorum; böylece dünyanın yuvarlak olduğunu bir kez de ben ıspatlamış olurum :)

Yarın Ankara, oradan Erzincan, oradan tekrar Osmaniye, kısa zamanda belli olacak bir tarihte tekrar Ankara, oradan tekrar Erzincan, sonra bayram tatili yihhuuu yine Ankara…Tabi bu arada okul da güme gitti. Gitsin artık ona yanmıyorum da bi kere bile başörtülü giremedim ya şu okula içimde kaldı. Bizimkiler derslere kapalı girmeye başladı ben okula gidemiyorum. Söylemeden geçemeyeceğim inşallah bazı arkadaşlarımla ilgili duyduklarım yalandır. Yani bu demokrat tayfasının hepsi mi aynı olmak zorunda? Bize 2 senedir “Müslümanlar direnmiyor, siz bu okula kapalı girmek zorundasınız, çıkarın peruğu başörtüsüyle girin” masalları okuyan sevgili sosyalist ve çağdaş arkadaşım şimdi kararın sadece İstanbul Üniversitesi’ni ilgilendirdiğini savunur olmuş. Bu tarz 2 yüzlülüklere alıştık da benim asıl canımı sıkan 2 yıldır bu kadar mantıksız bir insanla nasıl arkadaşlık yapmışız biz, onda ne bulmuşuz da ne paylaşmışız hayret. İnşallah duyduklarım yalandır ya da birileri bizim çağdaşı yanlış anlamıştır.

Bu arada Erzincan’la ilgili düşündüğüm tek şey orada ben ne yiyeceğim? Burada bu kadar bereketli toprakları bırakıp nasıl oralara gideceğim? Üzümün, narın, cennet meyvesi de denen hurmanın, fıstığın; hatta salçanın en güzelini burada yedim ben. Hatta hayatımın dönüm noktalarından birini burada yaşadım ve incir yedim. İncir ve ben aynı cümle içinde bile kullanılamazken incir hastası oldum çıktım. Sumağı, dolmaları, yaprak sarmasını da çok özleyeceğim. Ama bulgur pilavından kurtulduğuma seviniyorum. Allah beterinden saklasın.

ayrılırken (1)

Ayrılık ufukta görününce ortaya çıktı güzel anılar nedense. Düne kadar burayla ilgili tek güzel anım yoktu. Şimdi düşünüyorum da ayrıldığımda hep kötü anmayacağım burayı.(Allahı’ım nolur bi aksilik çıkmasın da ayrılayım)

Muhtemelen Bahçe’de ve hatta Osmaniye’de son haftalarım… Devlet Bahçeli’ye kazık atıp “evet” dediler ama yine de sevmeyeceğim burayı. Osmaniye’nin ya da Bahçe’nin bi suçu yok. Konyanın da suçu yoktu hatta belki Kırıkkale’nin de. (16 da 1 ihtimal Kırıkkale’ye geri dönüyorum. Hayat böyle bişey işte) Mekanları mekan yapan içindeki insanlarmış gerçekten. Yoksa tepsi gibi Konya’nın nesine kurban olayım nesini yana yakıla arayayım. 2 oda 1 salon, balkonunun eni (buraya dikkat ENİ) bi adamın sığamayacağı büyüklükte olan ve haliyle içerdekilerin de sürekli olarak sigara dumanına maruz kaldığı Endülüs’e niye acıyla veda edeyim? Evet ucuza maç izliyorduk, evet indirimli çay, sıcak çikolata, soda v.s içiyorduk, evet sabah 9 buçukta açılırken giriyorduk akşam 8’de mecburiyetten çıkıyorduk ve gün boyu sadece 1 çay içmemize rağmen kimse bizden 2. bir sipariş vermemizi istemiyordu; ama bizi Endülüs’e bağlayan bunlar değildi. Güzel insanlar gördüm ben Konya’da. İnsandı onlar gerçekten. Canımız ne istediyse yaptık ve insanlara da bunu yapmaları için fırsat verdik. Bazıları bu fırsatı iyi değerlendirip ziyadesiyle canımızı yaktı ama olsun. Biz hala birbirimizin sesini duyduğumuzda çığlıklar atıp komşulardan azar yiyen çocuklarız. Ne olursak olalım hep çocuğuz. Seviyoruz bu özgürlüğümüzü. İşte beni Konya’ya bağlayan şey de buydu. Kendileri gibi yaşayan kendimi kendim gibi yaşatan bebelerdi J O yüzden bu sene içinde Konya’ya tayinim çıktı çıktı; çıkmadı bizim uşaklar da gittikten sonra ne yapayım ben Konya’yı. Artık yüzüne bile bakmam. Mevlana için giderim sadece. Bi de 25 liralık orijinal converse satan dükkan için J

Güzel anılarım olsa da Osmaniye için bu kadar hasretle konuşmayacağım kesin. Konya başkaydı ya. Ordakiler bizden uslu çocuklar olmamızı istemediler, biz de fırladık gittik. Burdakilerse her ne kadar bana karışmasalar da uslu görünen hin çocuklar. Bi de o kategori var tabi. Konya tayfasına hafiften fırlama denebilir, uslusu vardır bunun, bi de hini. İçten pazarlıklısı… Kuran kursu olmasına rağmen gram huzur ve maneviyat bulamadığım yerden kurtulmaya az kaldı. Sabır sabır sabırrrr

ÇIT 2. sayı cumasiye

Açılım şeyleri 1: Kırmızı teyzenin, durakta yatan amcanın, poşetli dedenin esrarı

Konya’ya geldik, okul açılımı yaptık hayırlısıyla ve fakat gördük ki Konya’mız canımız ciğerimiz bildiğimiz gibi değil. Konya bıraktığımız yerde lakin Konya’da bıraktıklarımız bıraktığımız yerde değil. Konya’ya geliş sebeplerim birer birer yerlerini terk etmişler. Kırmızı teyze her zamankinden daha kırmızı bir vaziyette; artık Teksas’ta değil Kule Site civarında dolanır olmuş. Kule açılımı yapmış zaar. Poşetli dedem artık Alaaddin’deki kavşakta değil, tramvayın Belediye durağında takılır olmuş. O da durak açılımı yapmış belli ki. Gel gör ki durakta yatan amcamdan ses seda yok. O da eve dönüş açılımı yapmış bence. Duraktaki yerini de bana bırakmış. Sağ olsun var olsun. Amca yaşıyorsan ses ver!

Açılım şeyleri 2: Okul açılımım

Hehee bu da benim açılımım olsun canım. Bu sene öyle bir okul açılımı yaptım ki sevgili okur, öyle böyle değil yani. Geçen sene 3 haftada bir 10 gün 11 gece Ankara seyahati yapan ben, bu sene derslerin hafiflemesiyle okula bir bağlandım ki sormayın gitsin. İlim irfan diyorum başka bir şey demiyorum. Ne olacak bu benim halim onu da bilemiyorum. Biri gelsin toparlasın beni. Bu böyle olmaz. Yazarına sahip çık sevgili okur. Bu Cumasiye’niz vizelerin başlamasına daha 1 ay olmasına rağmen notlarını geçirmeye başladı. Gidişat iyi değil, benden söylemesi.

Açılım şeyleri 3: Cumasiye is very hardworking student

İngilizce açılımı da yaptım sevgili okur. Dergimiz, bünyesinde ne kadar kültürlü gençleri barındırıyor görün işte. Bu sene aştım kendimi canım. Artık bu dergide tembelliğimle değil, üstün İngilizcemle nam salacağım.

Açılım şeyleri 4: Fluyu* kaptık geçmiş olsun

Domuz gribi malum. Ama korkmayın ben bağışıklık kazandım. Bir şey olmuyor. Aşı maşı hikaye. Amerika’nın oyunu bunlar. Sarılmayacakmış öpüşmeyecekmişiz. Hadi uyduk diyelim, ne değişecek? Her gün trafik kazalarında onlarca insan ölüyor, trafiğe çıkmayın mı diyoruz? Ama benim okuyucum akıllıdır. Bilir ki bunun da normal gripten bir farkı yok. Sadece daha hızlı ilerliyor, onun için temizliğe biraz daha dikkat! Yani neymiş 5 vakit güzelce abdestimizi alıp namazımızı kıldık mı tamammış. Ha siz yine de aşılım açılımı yapacağım diyorsanız olun aşınızı; ama bir şey değişmez.

Açılım şeyleri 5: O’nun vedası ve milli takıma yabancı hoca açılımı

Biri bunu kapatsın.

Açılım şeyleri 6: Ceryan çarpar Allah muhafaza

Karşılıklı açılınca ceryan yaptı değil mi? Bunu da kapatalım bari.

Açılım şeyleri 7: Özel hayatımı okuyucuya açıyorum

Özel mözel değil, öyle konuştukça aklıma bir şey geldi. Onu da yazayım diye bu başlığı açtım. Bu Konya’ya geldik ya sevgili okuyucu; ben bir üşüt, bir soğuk al, öyle böyle değil yani. Boşuna demiyorum domuz gribine bağışıklığım var diye. Benim ses, sen bir kısıl. 1 hafta konuşamadım. Tam da Ermenistan maçının ertesi. Zaten canım sıkkın. Fatih Hoca gitmiş. Tam da “Durdurun dünyayı, İmparator açılımı yapacak var” diye bağırmanın arefesindeyim. Tam da herkese “Bu sene futbolu bıraktım artık bağırmamaktayım” demekteyim. Maçın ertesinde üşütülür mü? Gitti ses. Kaldım ortada. Tercümanlarım var; ama onların da çevirebilmesi için önce beni anlamaları gerek değil mi? Bir de öğrencilik tabi, kontör yok ki 3900’a 5YUZ yazıp gönderesin, beleş mesajlar cebine gelsin. Nasıl bir iletişimsizlik yaşadım anlatamam sevgili okur. Ama Rabbim beni size bağışladı. Bu da böyle bir anı.

Velhasıl-ı kelam eskiden biz çocuktuk sevgili okur. Gezer oynardık. O zamanlar hayatımda yaptığım en büyük açılım dönme dolaba binmekti. ( Çok korkmuştum; ama fark ettim ki baya faydalı bir açılımmış. Ondan sonra ne reyncırlara ne kreyzi danslara bindim; bana mısın demedim. ) Her neyse konuyu dağıtmayalım. Biz küçükken de ciddi amcalar birtakım açılımlar yapardı; ama bizi bağlamazdı. Bizim açılıma ihtiyacımız yoktu; çünkü bizim dünyamızda kapalı kapı yoktu. Her şey ortadaydı. Bizim için tek önemli şey elma şekerinden kurt çıkıp çıkmadığıydı. Artık elma şekerini de yiyemiyorum. Hey gidi heeyyy… Yaşlandık sevgili okur. Hadi esen kalın efendim.

*flu: in ingiliş, grip demek

Ekim 2009 

yazıyı 12 ay sonra yayınlamak nasipmiş demek ki :)