Düşünüyorum düşünüyorum yazacak bir şey bulamıyorum. Böyle bir durumda söyleyecek söz bulamamak mı normal olan yoksa olanlar normalmiş gibi üzerine konuşabilmek mi karar veremiyorum. Adı Furkan… 19 yaşında kocaman bir adam (siz isterseniz genç deyin). Onun yerinde olmak mıdır gurur verici olan yoksa onu yetiştiren anne olmak mı? Onu alnının orta yerinden vuranlarla aynı ademden gelmeye utanıyorum. 31 Mayıs sabahı gözümü malum şeyin yardım gemilerine girdiği haberiyle açtığımda şaşırmadığım için utanıyorum. Ah keşke ben de orada olsaydım deyip orada olmak için hiçbir şey yapmadığımdan ve yapmayanlardan utanıyorum. Aklımızda yüreğimizde Gazze’yle, daha kaç şehidimiz var onu bile öğrenememişken hayatlarımıza devam edebildiğimiz için utanıyorum. 3 gün boyunca Hakan Albayrak’ın şehadetine kendimi inandırıp ruhuna Fatiha’lar okuduğum için kendimden utanıyorum. Hakan Albayrak’ı malum şeyle gerilimin tek nedeni gören malum şahısın medyasından utanıyorum, tiksiniyorum. Malum şeyle gerilimin nedeni olmak da ne güzel bir gurur… Hala insan olduğunu iddia edip de malum şeyin katliamına bahane bulabilen, haklı olduğuna zorla kendini inandırmaya çalışan malum şahıslarla (oray eğin gibilerden bahsediyorum, hani şu buzda dans gazetecisi) aynı havayı solumaktan, aynı dili konuşmaktan, onlar insansa insan olmaktan utanıyorum. “Biz ne yapabiliriz ki bir şey yapsak bize de fosfor bombası atar, teknolojisi tüm dünyayla savaşacak güçte” diyenlerden utanıyorum. Evet, gerçekten bunu diyenler var. İskenderun’daki saldırıyı (savaş ilanı da diyebiliriz) hala PKK’nın üstüne atmaya çalışanlardan utanıyorum. Hala birilerinden kınama, hala malum şeyden özür bekleyenlere hayret ediyorum. Ki inşallah özür dilemez, bu bize yapılmış en büyük hakaret olur. Zaten kendilerinin de böyle bir niyeti yok. Ordusuyla gurur duyan bir başbakanları var ne özrü! Başbakanla ordunun bu derece birbiriyle gurur duyması da imrenilmeyecek bir şey değil, bu durumdan da nefret ediyorum. Şehitler boşuna şehit olmadılar, gururun en büyüğünü yaşadılar, bu saldırı bize bir şey yapmaz, bizi daha da güçlendirir. Malum şeyle böyle bir gerilim bizim için gururdur. Benim en çok canımı yakan malum şeyin bunları iman gücüyle yapması… Doğru kelime bu değil belki ama kelimenin tam anlamı bu… İman dolu göğsü gibi serhaddi olan bizdik değil mi? Hangi birimiz inancımız için savaştık? Din adına yapılan her şeyin devletin bekası için tehlike olduğu bir ülkede malum şeye ne kadar karşı gelinebilir? İnsanları neden bu durum değil de fosfor bombası korkutuyor anlamıyorum. Birlik olup malum şeye hep birlikte tepki göstereceğimiz mitinglerde bile “Köpek ….” diye bağırıp bir taraftan da elleriyle köpek işareti yapanlardan utanıyorum. Cumartesi Çağlayan’da, Pazar Sıhhiye’deyiz. Gerçek anlamda sesini çıkaracak olanlar gelsin, gelip 15 dakika ortalığı karıştırıp giden, kendilerinin reklamını yapmaktan başka derdi olmayan malum şahıslar orada da seslerini çıkarıp (!) boşuna nefretimizi kazanmasın.
